Q-rious

Forums.

Het ene al beter dan het andere. Maar wat máákt een forum soms zo aantrekkelijk? Voor mij zijn het 2 zaken die eigenlijk met elkaar verweven zijn; diversiviteit en groepsgevoel.

Diversiviteit is de zuurstof van een goed forum; je komt virtueel bij elkaar om iets te leren, andere meningen te kennen en elkaar op een hoger niveau te tillen. Specifiek voor ‘fotoforums’ heb je deelnemers die technisch sterk onderlegd zijn, anderen hebben dan weer een meer artistieke inslag, je hebt er pro’s en amateurs, mensen met een schat aan ervaring alsook newbies. Je schrijft comments omdat je dat nu eenmaal graag doet of omdat je daadwerkelijk iets te zeggen hebt en je gecharmeerd bent door het beeld dat je voor ogen krijgt. Of je geeft gewoon je ogen de kost.

Als nieuweling kijk je aanvankelijk wat de kat uit de boom, je probeert de geplogenheden van het forum te doorgronden, wie zijn de key-players, waar liggen de gevoeligheden, op wat let men zoal, etc… . Er komt ook wat psychologie bij kijken; wie kan commentaar verdragen, wie heeft er ‘lange tenen’, zijn er kliekjes? Dat laatste mag niet onderschat worden, want dat fenomeen heb je geheid in elk forum. Is dit slecht? Ja en nee! Ja, als een kliek erop gericht is anderen buiten te houden en enkel elkaars werk positief in te schatten, ook al lever je brol af. Nee, indien de groep openstaat voor anderen en hun meningen, want hoe je het ook draait of keert; een forum is en blijft een afspiegeling van de maatschappij erbuiten, en dus is het aangenaam dat je kan rekenen op minstens een aantal -goed onderbouwde- commentaren van ‘bevriende’ medefotografen.

Dat laatste brengt me bij dat tweede belangrijke pijler van een goed forum: community, groepsgevoel. Mensen clusteren toch, het zit in onze natuur. Je hebt forums met een zeer negatieve vibe (vooral politieke bvb), maar godzijdank ook waar men elkaar op een hoger niveau tilt, waar het aangenaam vertoeven is en de toonaard meestal als ‘vriendelijk’ kan omschreven worden. De meeste fotoforums die ik ken zijn gelukkig vrij positief ingestelde omgevingen. Mits goed gemodereerd zullen negatieve spiralen zelden de boel naar beneden halen. Maar het blijft altijd dansen op een slappe koord; als je zelf post is de neiging om veel goede comments te schrijven groot, want dan krijg jij er ook. Dat hoop je althans. Zo ontstaan dan weer de gevreesde kliekjes. Dit is een gevaarlijk knikpunt in het leven van een forum, je moet er voorbij geraken. Krijgen kliekjes de bovenhand, dan blijven nieuwe deelnemers weg, want ze worden niet geapreciëerd of komen niet aan de bak. Het forum bloeit dood. En nieuwe instroom is levensnoodzakelijk voor een forum; er vallen regelmatig deelnemers weg wegens allerlei redenen, er moet dus een continuiteit zitten in de verse aanvoer. Een forum heeft dus nood aan sterke persoonlijkheden en vooral aan mensen die iets kunnen en willen vertellen.

Zelf neem ik slechts op 2 forums regelmatig deel aan de ‘gesprekken’ of comments; BD (Belgium Digital) en MM (ModelManagement). MM is zuiver gericht op de modellenfotografie, wat dus een niche kan genoemd worden. Inherent daaraan flirt het forum qua deelname en populariteit steevast met het knikpunt. Een aantal posters is zó goed in wat ze doen dat je al heel wat moed moet bijeenrapen om zelf ook te posten. Volharden is hier de boodschap, want wat je te zien krijgt is veelal schitterend werk en mits een goed oog voor detail kan je toch heel wat opsteken. Alleen jammer dat de instroom beperkt blijft, en het is dus nog maar de vraag of dit forum nog een lang leven beschoren is.

BD is een gezond forum, vrij uitgebreid en voor elk wat wils. Goed gemodereerd, véél deelnemers en regelmatig nieuwelingen. Het is bij mijn weten dan ook de grootste Belgische community (Vlaams eigenlijk, ik ken weinig zuiderse deelnemers) op fotogebied. Onlangs had ik er enkele foto’s op gepost in de sectie ‘Mensen en Modellen’ en de comments waren vrij goed. 1 Comment wil ik jullie echter niet onthouden, die van ‘Q-rio’. Op zijn eigen onnavolgbare wijze pent hij af en toe een ‘kleine bespreking’ neer, een stukje proza dat je minstens tot 3 maal toe moet doornemen om het te doorgronden.  Het is aangenaam te beseffen dat iemand de moeite neemt om je ‘werkje’ te analyseren en er dingen uit haalt waar je zelf in geen 100 jaar zou opkomen. Ik wou dat ik het kon, maar zulke diepgaande analyses zijn aan mij niet besteed, simpelweg omdat ik niet over de kennis beschik om zoiets te schrijven.

Hier ging het om: Het meisje van de eerste post onder de titel Looking Up / “Here come’s the rain again”. Er waren ook nog 2 andere foto’s bij van haar zusjes.

Here comes the rain again

“Looking up.

Vreemd genoeg schijnt de titel niet te slaan op de 2 zwart-wit pareltjes. Of heeft de eerste, de kleurenfoto, misschien een streepje voor?

Voor mij wel.

Natuurlijk – en dat zie je ook aan de commentaren – kunnen de zusjes best trots zijn op hun portretjes, ze kijken heel sprankelend en ongedwongen in de lens die hen met onnavolgbare naturel vast legt. Hun ouders zullen zich ongetwijfeld gelukkig prijzen die schitterende foto’s in het familiealbum. Maar de foto’s intrigeren de willekeurige kijker, die de meisjes niet kent, te weinig om de aandacht langdurig vast te houden.

Dat is nu juist het verschil met de vrij donkere foto. Sober gebruik van diepe donkere kleuren zie je niet vaak bij portretjes van kleine meisjes. Eigenlijk zijn maar drie kleuren aanwezig: het rijke rood van het bloesje, herhaald in het haarlint, wordt gecompenseerd door grauw blauw. Beiden gebruiken slechts de donkerste helft van de volledige toonscala. Daardoor wordt het inkarnaat van het gezichtje, dat wel alle toonnuances toont, extra in de verf gezet.
Het verleent de foto een picturale toets, een vage herinnering aan geschilderde portretten. Het verleent het portretje een zekere allure, een zeker prestige.

Dat picturaal karakter wordt ook gesuggereerd door beperkte lijnvoering. Eigenlijk zijn er maar de schouderlijnen die de blik langs het gezichtje leiden, herhaald worden in de vlechtjes, en als psychologische lijn verder lopen in de kijkrichting. Als een echo op de achtergrond, nauwelijks zichtbaar, is er de afscheiding tussen het houten deel en het reflecterend deel die de blikrichting nog eens bescheiden ondersteunt.

Die sterk gestructureerde driehoekscompositie wordt wat gerelativeerd door de dynamiek van het naar voren leunende kind, de blik hoopvol? vorsend? naar boven gericht.

Dat die blik de nodige ruimte krijgt, daar staat een sterke compositie borg voor. De verhouding tussen lichaam en de ruimte boven het hoofdje flirt met de gulden snede, de planken en het reflecterend deel van de achtergrond ontmoeten elkaar precies in het midden. Het linker deel van de foto dat met de aanwezigheid van ogen-neus-mond verwend is, moet die aandacht delen met de heldere reflecties rechts bovenaan. Een sterk staaltje van evenwicht!

In de twintiger jaren kwamen op propagandafoto’s in de Sovjet-Unie vaak mensen voor met hun blik op onbestemde oneindigheid gericht. Het trucje werd later nog meerdere keren overgedaan, waarbij opviel dat, hoe religieuzer de organisatie geïnspireerd was, hoe hoger de blik was gericht. Wat moet ik mij hier dan bij voorstellen? Maar mogelijks is de ondertitel bij deze foto “here comes the rain again” ook een geldige verklaring van die “hemelse blik”

Sterke a-typische foto!”

Af en toe mag men wel eens ongeneerd genieten van een compliment. Bij deze dus. Mercikes Q-rio!

Advertenties

~ door Jef Janssens op april 16, 2008.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: