Ou ’mon premier mariage français’. Eh bien oui

To cut a long story short; I’ve met Jeanne at the nuclear power plant of Tihange when we were revamping the old steam turbines. She was one of the interpreters who watched our back when we weren’t accurate enough while expressing ourselves in Molière’s mother’s tongue. And before I knew, I found myself sweating my ass off at Saint-Amand-les-Eaux. And Valenciennes, and Lille, cause the wedding was … around places .

To take pictures from someone familiar, acquaintances or friends actually means double stress. Cause when it all goes wrong, or at least not as you ‘ve intended and the result is merely worth any penny, you will feel as if you’ve let them down after they had their hopes up high, but more; you will carry ‘the shame’ for quite a long time since you will keep encounter them on different occasions.
Ok, maybe I’m exaggerating, but still, I had this feeling the whole day untill I…let’s say “had a few drinks”
Off course I had a blast also, the preparation was flawless and Jeanne was completely stressless, reassuring and adorable as ever. I’ve met the other interpreters Christine and Perrine once again. Tihange revisited.

Needless to say; a friends wedding, I would rather enjoy it while I can sit down with a nice South African Pinot Noir or Chardonnay in front of me, and to be able to drink it while not having to worry about camera settings.

All that rest now is the most important stuff; the pictures. There wasn’t a service at a church and Roland, the groom only got the first look of his darling bride at the town hall.

Jeanne & Roland, thanks for the opportunity and stay cool as you are!

Enjoy!

JayJay

Lap, 35mm 1.4 in de titel en dan krijgen jullie een beeld van me dat helemaal niet met deze lens gemaakt is
Logisch, ik heb deze lens namelijk niet -noch niet- maar hij staat wel te gloeien bovenaan m’n verlanglijstje. Als ik dat vertel krijg ik her en der wel eens rare blikken in m’n richting; “Wat moet je nu met zo’n lens”, en “Je hebt toch ook je 35mm op die 24-105 F4 van je?”. Verstaanbaar hoor, tot een paar maand geleden dacht ik er net zo over. Tot ik op verschillende sites en bij collega’s knappe beelden van deze -me voorheen relatief onbekende- lens begon te zien. Een lukraak voorbeeldje vanop zie je Pbase hier. Niet meteen het meest inspirerende shot, maar je kan al zien dat het relatieve scherpteverloop veel steiler is dan dat je dit via de 35mm F4 zou doen. Je bekomt dus maw een mooiere onscherpte en daar is ‘t ‘m mij dikwijls om te doen, vooral in de portretfotografie.

En niet alleen daarom. Tijdens trouwreportages maak ik me het dikwijls te gemakkelijk met de zooms. Ok, in het gemeentehuis en de kerk kan je hierop ook prima terugvallen. Maar tijdens de shoots leidt een zoom nogal snel naar de val waarin ik steeds weer intrap; nl het genereren van een hoop typische portretten in het veilige bereik tussen 50 en 100mm. Meestal start ik wel goed, maar dan gaat het weer geheid via de zoomring naar de gekende close-up zaken. En dus heb ik me voorgenomen me meer en meer concentreren op het werken met primes. Ik ben nogal -ahum- ‘lui’ en ik zie me zelf nog niet gauw ‘zoomen’ met de benen. Hierdoor hoop ik dus sneller buiten de safe-zone te treden en ’s iets anders te produceren dan de gewone portretbrij.

Desalniettemin voor de blogpost van deze week een stukje van m’n allereerste ‘Engagement’-shoot alweer een paar maanden terug. Tegelijk ook weer eindelijk eens een nieuwe blogpost. Schandalig, I know, maar het zijn nu eenmaal hoogdagen voor de trouwfotograaf en het reguliere werk staat ook niet stil, dus ja, deze blog wordt verwaarloosd. En beterschap is nog niet in zicht. Een paar previews van deze shoot stonden al in de vorige blogpost, hier is de rest! (nochtans via m’n gewone BD-sizer manier verkleind, lijken de foto’s overscherp én wazig tegelijk, maar ze zijn het niet hoor )

Een verlovingsshoot is eigenlijk pure luxe. Geen stress, je hebt -in vergelijking met de grote dag- een zee van tijd en dé superbonus; je leert elkaar kennen, je bouwt op die korte tijd een vorm van vertrouwen op zodat het op de trouwdag eerder een leuk weerzien is dan dat spannende ‘wat gaat dat hier worden’-gevoel als je met elkaar pas de dag zelf interageert. Op de foto hierboven is het duidelijk dat dit aan het begin van de rit genomen is; Sofie en Gert waren nog een beetje onwennig en het is dus aan jou, de fotograaf om deze onwennigheid snel weg te nemen. Je moet het trouwens zélf maar eens doen, je eigen intieme momenten onmiddelijk delen met iemand die je amper een paar uur kent Maar Sofie en Gert ontpopten zich al gauw tot professionele verloofden

De locatie was op de kade van de Churchill Terminal van PSA. Gert werkt daar en dus was het gemakkelijk om er op een zondagnamiddag ongestoord rond te rijden. En zoiets maak ik ook niet elke dag mee. Leuke plekken zat dus!

Hier kan je die in’t groot bekijken.

Ondertussen heb ik nog verlovingsshoots op stapel staan, dus hierover later meer. Natuurlijk een dikke merci aan Sofie en Gert voor de meer dan fantastische samenwerking. En een evendikke merci aan mijn Voice Activated Sunbounce And Lightstand, m’n ‘VASAL’ dus, Julie om de stevige winden aan de Antwerpse haven te trotseren. Zij nam ook deze snapshot toen ik juist 5 pintjes bestelde

© Julie Janssens

Ciao

JayJay

Hi folks,

Zwaar onweer en hevige regenbuien was voorspeld, maar de weergoden waren de tortelduifjes en huwlustigen -en daarmee ook de huwelijksfotografen onder ons- goed gezind.

Zaterdag voerde de wind me naar Antwerpen én -hometown- Turnhout alwaar ik de ganse dag in het gezelschap mocht doorbrengen van Veronika & Marcel en hun gevolg dat van heinde en verre over de grenzen hier was neergestreken. Om de klus tot een goed einde te brengen kreeg ik het gezelschap van de uiterst charmante Marian die een prima assistente bleek. Ik moet nog aan de bewerkingen beginnen, maar ik wou alvast even toetsen of deze eigenzinnige bewerking in de smaak valt van mijn kritisch publiek alhier:

En nog een paar shots via de gewone workflow:

Af en toe pikken we het hele feest mee door en ik heb me daarbij tot nu toe -hout vasthouden- altijd goed geamuseerd. Ook deze keer was het niet anders en daar droegen deze 3 zéker aan bij

Instellingen hier waren Iso800, f2,5 en 1/25 met de 50mm lens. Flash on-camera, gebounced.

Ook zondag was het ‘werkendag’, maar iets meer easy-going; een engagement-shoot met Sofie en Gert stond op het namiddagmenu en dan kan je met meer tijd vanalles uitproberen waar je bij een trouw weer wat mínder tijd voor hebt. Ook kan je als koppel/fotograaf al aan elkaar gewoon worden, waardoor het er op dé dag zelve ook relaxter aan toe gaat! De ‘onwennigheid’ -indien er die al was- smolt reeds na 2 minuten als sneeuw voor de aanwezige zon, en al gauw ontpopten ze zich tot volleerde modellen. You guys ROCK! Ik kijk alvast uit naar jullie trouw.

Ook hier alvast een paar previews:

Wat de volgende betreft heb ik een dubbel gevoel: ik vind ‘m echt wel Ok, maar ik kan er niet lang naar blijven kijken omwille van de relatieve afstand tussen hun 2 gezichten tov de fotogrootte, het is een pingpongspel dat geen rust in de foto brengt. Kweedusniegoe

En ook die dag had ik weer een perfecte assistente die het weliswaar niet onder de mat had met de Sunbounce/wind combinatie 

Al de foto’s dit weekend zijn genomen met de Canon 1DsMkIII. Normaal wou ik een testreeks doen met de 5DMkII, maar iemand was me voor bij Konijn. Gelukkig kreeg ik -da’s pas service!- dit toestel dus mee. Om een lang verhaal kort te maken: prima ding, daar niet van, maar ik ben dus de auto-ISO van de 50D zó gewoon ondertussen dat ik het toch mis op dit weliswaar professioneel apparaat. Maar dat is nog ok, de No-Go voor mij is het dynamisch bereik -dat je vooral bij huwelijksfotografie vandoen hebt- en hier dus ontoerijkend is ivm die 5DMkII. Let wel, dit is geen labo-test, maar juist een gevoel dat ik had en de toch wel wat uitgebrande plekken die ik meestal kan vermijden. Ofwel ken ik het toestel nog niet goed en had ik meer moeten onderbelichten, want zo te zien is er toch wel wat ruimte in de donkere gedeelten (iets wat bij de 50D niét het geval is).

Zo luitjes, tot de volgende!

Ciao

JayJay

Niet nodig haar te introduceren zekerst ?

Nee hoor, de gitaar is nog compleet heel, Carlien had heel even een opstoot van Rock-Chick behaviour …

…terwijl Axelle hier een haast perfecte Miley Cyrus neerzet!

Hans-Thomas waant zich dan weer heel even een van de Oasis broertjes (Liam dan, want die kan ook geen gitaar spelen ). Deze foto is trouwens door Axelle genomen.

Hé kijk een vliegtuigje met nog een vrij zitje. Zouden we mee kunnen vliegen?

Wel, wie niet waagt, niet wint en vragen staat vrij. De lucht in dus!

Ook Carlien was van geen kleintje vervaard. Hier met dat stuur!

One happy Carlien and one happy pilot! Thanx Mister!

Nog even een leuke foto met weer een andere zonnebril.

Het nadeel van fotografe te zijn is dat je zélf haast nooit in pixels vereeuwigd wordt. Bij deze maak ik het hopelijk goed voor je Julie. Staan ze er trouwens niet bééldig op

Ciao

JayJay

Het is zover, de SunBounce Mania heeft toegeslagen in Vlaanderen en waarschijnlijk ook ver daarbuiten. De blogposts hieromtrent schieten als ‘voorjaarspaddestoelen’ uit de grond; we lezen deze week zowel bij Frederik, Pascale, Patrick, Serge, Thomas als Tom over hun wedervaren met de gekke zebra van Peter Geller. Ook Julie heeft er een weekendje Bouncen opzitten; als mede-oprichter van ‘Apertura Junior’ had ze samen met de ‘grote’ Aperturisten haar maandelijkse shoot, en die ging deze keer door op het domein van de Aeroclub Keiheuvel in Balen.  Je kan de rest van haar verhaal ergens deze week verder volgen op haar blog. Alsof dát nog niet genoeg is krijg je nu ook uiteindelijk de clou achter heel het Bounce-Squad gedoe op de LIME-site en bij de pionier van al het gebounce in Vlaanderenland.

De 15% korting op de Sunbounce producten die je afgelopen donderdag & vrijdag bij Calumet mocht ontvangen zal er ook niet vreemd aan zijn geweest. Ik hoorde ervan tijdens de voorstelling van het fotografisch evenement in Knokke vorige week en de dag erna kon je via Twitter volgen wie er allemaal op weg was naar Calumet. Ik wou zelf ook nog gaan voor een Mini (die Pro is écht wel te groot soms), maar wegens te druk op’t werk en té druk op de baan (djeezus, wat een heksenketel was dát die dag!) ben ik er niet geraakt. Maar door al dat getwitter wist ik wie er eentje had en me uit de nood kon helpen voor de zondagshoot; de goede ziel zat dichterbij dan ik vermoedde en uiteindelijk heeft partner in crime Kris me de zijne uitgeleend.

Soit, veel plezier heb ik er niet aan gehad (Julie des te meer) want ondergetekende was zondag zo ziek als een rund met Creutzfeld-Jacob. Bij enkele heldere momenten heb ik dan toch een paar shots kunnen maken van Julie haar vriendinnen-modellen. Mét Sunbounce wel te verstaan, want ik heb ze ook te pakken, die Bounce-Mania

Ik vind het zoals steeds moeilijk te kiezen tussen kleur en zw/w, maar eigenlijk maakt het niet uit, voor wie ze zijn krijgt ze toch alletwee. Deze opname en de volgende is met een 200mm Canon-lens op 1.8 getrokken. Jaja, je leest het goed, 200mm + 1.8, het bestaat…niet meer eigenlijk. De recente versie gaat maar tot 2.0. Nuja, ‘maar’, de 1.8 is écht wel een flinterdunne scherptediepte, maar de bokeh die je krijgt is fénoménaal. Zo fenomenaal dat er ooit een verhitte discussie daaromtrent is losgebartsen op Belgium Digital. Maar spijtig genoeg is dit mooi stukje techniek niet van mij, maar wel degelijk van de bewuste Spy-Glass, alias Bob Belmans. Bezoek zijn Flickr-page maar eens, ‘t is de moeite.

Alvast bedankt Lotte, Axelle & Carlien!

Deze laatste wou ik jullie ook niet onthouden, al was het maar om naast het Bounce-geweld de goeie ouwe afdakskestechniek van Bert (die deze week bericht over… u raadt het nooit)  nog eens in de verf te zetten. En natuurlijk die ‘ik-kijk-toch-lekker-door-je-heen-mr-de-fotograaf’ van Senna:

Dat was-ie dan voor deze week!

Ciao

JayJay

Yep, ‘t is weer de tijd van de communies, Lentefeesten or whatever…
En dus dienen er weer overal ten lande -al dan niet tegen hun goesting- jongens en meisjes in hun beste kleren gehesen worden, tegen een mooie achtergrond geplaatst en aangespoord worden om dan toch die verdomde glimlach op het weerbarstige snoetje te toveren.

Laten we zeggen dat ik er niét écht naar uit keek deze keer.

Nochtans was ik gewapend met een pak goede tips die ik van Tom mocht ontvangen op zijn recente workshop (zie hier,  daar en ginder bij diverse collega’s). Maar toen hij bevestigde dat jongens tussen 11 en 13 de moeilijkste categorie zijn, wist ik al hoe laat het was. Dat het onderwerp deze keer mijn eigen zoon was gaf me nu niet écht goede hoop; Hans-Thomas is een pracht van een zoon, echt waar,  maar wél zo’n exemplaar dat onder géén beding op een foto wil. En als ik zeg géén beding, dan meen ik het ook. Helaas zit er geen Chloroform of Rohypnol in de fototas, maar wél een grote Sunbounce, dat maakte de zaak iets draaglijker; het oogt wat stoerder dan een flits op de camera en we konden de shoot in een meer guerilla-tempo afwerken dan we anders zouden lanterfanten indien we de flitsers moesten meezeulen. Met ‘we’ bedoel ik uiteraard collega-rechterhand-VALS-dochter Julie, waarbij we het VALS-gebeuren afwisselden. Nuja, met een Sunbounce wordt dat dan weer een VASB Onderaan de beelden staat dus wie de foto heeft genomen.

And now the results of course. Je zal je afvragen “Zo braaf, geen urban/stoer gedoe?”. Nope, niks van dat alles, die paar volstonden ruimschoots voor de jongeheer en de genodigden waren content…en wij…wij ook!

© Julie Janssens

© Jef Janssens

© Jef Janssens

© Julie Janssens

En een zeldzame foto waar de 2 kids nog eens samen opstaan, al was het niet écht met volle goesting

Soit, als ik dít aankan, dan kan er me dus waarschijnlijk niets ergs meer overkomen

Ciao

Jef

De blogstatistieken hier vertonen de laatste tijd een trend zoals de carriere van Tom Boonen: steil naar beneden.

Dat komt natuurlijk omdat ik jullie lezers ook schandelijk verwaarloosd heb, maar ik had zo mijn bezigheden. We hebben ons namelijk 10 weken opgehouden in de buurt van Tihange alwaar we met een ploeg Siemens-collega’s een revisie van de stoomturbines tot een goed einde moesten brengen. We hebben er ons prima geamuseerd, keihard gewerkt maar ook momenten gehad dat we de wanhoop nabij waren, zó hard heeft Murphy ons met regelmaat van de klok in de ballen getrapt. Gelukkig konden we hem tijdig terug stevig in het kruis stampen en draait de centrale op een dikke 1100MWatt, 60MWatt méér dan voordien.

Voor diegenen die twijfelen, Tihange is een van onze 2 sites met kerncentrales in België; we hebben 4 reactoren in Doel en nog eens 3 in Tihange. Siemens kreeg een order om in éénzelfde jaar voor zowel Tihange 3 als Doel 4 nieuwe laagdrukturbines te leveren, telkens 2 stuks. Die turbines wegen ongeveer 700 Ton per stuk en het was dus naast een technisch huzarenstuk ook nog een logistiek puzzelwerk om alles ter plaatse te krijgen.

Maar genoeg blabla, een fotoblog heeft foto’s nodig. Ik heb er véél meer, maar jullie krijgen er vast en zeker nog op tijd en stond. Nu post ik er alvast een aantal vooraleer jullie denken dat er hier niks meer gebeurt

Dit is de rotor, het draaiend onderdeel van een turbine, 290 ton droog aan de haak:

Hier wordt de rotor in het onderste deel van de turbine geplaatst:

Enkele collega’s aan het ‘werk’. Hier zie je de olie-lagers waarop de as kan draaien.

Enkele aanzichten van de rotorschoepen:

Et voilà, nu weten jullie tenminste dat ik niet op m’n luie krent heb gelegen

Ciao

JayJay

En dat was het ook een paar weken terug. Op 19/03 was het weer verzamelen geblazen voor het 2e deel van Pieter’s Lime Masterclass. We waren met z’n 4-en, allen met knikkende kniëen, want de vraag was of we de vorige keer wel goed opgelet hadden; nu moesten we het immers direct in de praktijk omzetten. Ok, ik kan moeilijk zeggen dat het voor mij de eerste keer was om een koppel aan te sturen, maar om dat nog eens onder het alziend kritisch oog van de Master himself te doen…tja, daar helpt weinig ervaring tegenop. Maar gedeelde smart is halve smart en gaandeweg kwamen we met z’n allen (Jan, Syra, Jamy) lekker los.

Pieter had voor de gelegenheid een fantastisch koppel laten overkomen vanuit het verre Noord-Holland, Ellen & Marco die zelf ook huwelijksfotografen zijn. Het boeiende aan deze zet was dat ze zowel afwisselden tussen ”moeilijk doen” en lekker meewerken, ze kennen de klappen van de zweep immers. Ook vulden ze Pieters tips en aanwijzingen tijdens de shoot prima aan waardoor je eigenlijk van 3 door de wol geverfde leermeesters les kreeg.

Ik haalde het tijdens de bespreking van de vorige workshop al aan: met minder volk voor iets meer geld; deze workshop is de échte aanrader. Ik heb Pieter’s tips de vorige weken in de praktijk kunnen omzetten en ik geef je het op een briefje: ze werken

Is it a plane? Is it Megamindy?  Nope, it ’s a giant Bert!

Na het zien van zoveel talent droop Pieter af om de eendjes te fotograferen

Het was een sfeervolle, leerrijke en uiterst amusante dag. Ondanks mijn rinkelende GSM   Thanks Pieter!!!

Ciao

JayJay

Just being very busy lately

Meanwhile, I teaser from the LIME Engagement shoot with Master of Ceremony Pieter Van Impe:

To be continued…

Ciao

JayJay