Children of the corn.

Heb het al eens gezegd, maar blijf het moeilijk vinden; weten wanneer te stoppen bij het shoppen. Photoshop welteverstaan

Neem nu zoiets banaals als kleuren. Wanneer is de ‘kleurhoeveelheid’, de saturatie voldoende? “Afhankelijk van het effect dat je beoogt.” zou men kunnen zeggen, maar meestal weet ik ook niet echt welk effect het beste is voor de foto. Wat ik nogal eens een keer doe is de slider van het effect of de opacity helemaal op nul zetten en langzaam beginnen te schuiven tot ik het ok vind. Vreemd genoeg, als je andersom werkt, helemaal uitsturen dus en dan laten afnemen, zal je nooit op hetzelfde niveau uitkomen als bij de andere methode. Gek hé.

Anyway volgende foto’s heb ik genomen op een doordeweekse dag ergens in de westhoek. Het zijn een soort van halve snaps, want het ‘modelleke’ was niet op een shootje voorbereid. Het ’modelleke’ is ons Julie, ‘my teenage daughter (13)’ maar de papa gaat nergens naar toe zonder de nodige gear. De 24mm blijkt nu teveel de contouren te vervormen, maar had niet veel plaats, vandaar. 3 Dezelfde foto’s maar anders van kleur:

Gek hoe ze alledrie toch een andere indruk geven, meer dan ik gedacht had. Naarmate de kleur afneemt lijkt ze ouder te worden!

Desatureren doe ik altijd door een sterke zw/w-omzetting te mengen met de oorspronkelijke kleurversie, niet door simpelweg de kleuren te minderen via een aanpassingslaag. Geeft meestal een beter resultaat

De credits voor de setting gaan uiteraard naar Christian

Strobist info: Canon 30D 24mm F4 1/60 met SB800 via jinbei-trigger op 1/32 door plu.

Elysium Productions

In de post over Gary Fong ’s trouwerij, had ik hen al vermeld, maar toch wil ik ze nog even terug in the spotlight zetten: het team van Elysium Productions. Ik hoor je al denken “Waarom zet-ie nu in godsnaam een stelletje Amerikaanse videoboys in de kijker?”

Simpel.

© Elysium Productions

Deze beelden zijn videocaps van de demo op hun blog (de eerste video die je tegenkomt) en daarom is de kwaliteit ook minder. Ik heb die demo al een aantal keer bekeken, en mijn mond valt telkens open van de pracht en vakkennis waarmee-ie gemaakt is. Ook de keuze van de muziek -vooral het laatste stuk dan; My name is Lincoln uit ‘The Island’- is dik in orde. Voor trouwfotografen is dit wel een referentie. Niet om de beelden na te apen -daarvoor is het geheel te typisch Amerikaans- maar wel als guideline om een reeks beelden te kunnen schieten die misschien niet elk op zich hoogstaand hoeven te zijn, maar wel prima de emotie van het moment weergeven.

More Brownies

Ik browse nog vaak door de foto’s van Alaska. En telkens ben ik me ervan bewust ‘how incredibly lucky’ we waren om toch vrij dicht bij de beren te geraken. Elke reis neem ik me voor met shots van een bepaald dier thuis te komen, en tot hier toe is me dat altijd gelukt. Olifanten in Zuid-Afrika, krokodillen in Costa Rica, en leeuwen in Namibië. Voor Botswana heb ik de lat héél hoog gelegd; zou eens graag een echte ‘kill’ vastleggen. De kans daartoe is uiterst klein, maar ne mens mag eens wat wegdromen hè

Deze moeder en haar zoon kwamen we tegen in het Denali natuurpark in Alaska. Het voordeel van dit park is dat je er vrij in mag rondlopen, wat de kans dat je ze effectief tegenkomt groter maakt. Natuurlijk wordt je langs alle kanten aangemaand om de ‘Beer-etiquette’ te respecteren: eten hermetisch afgesloten in de backpacks, nooit er naar toe lopen en zeker niet naar -ook al zien ze er zo schattig uit- de kleintjes. Als het dan toch dreigt mis te gaan moet je heel hard roepen, met je armen zwaaien en héél zachjes achteruitlopen terwijl je de blik niet afwend. Nooit weglopen, want de beer is toch sneller.

De fotografen aan de overkant van de weg waren er toch niet gerust in. Je ziet ze nog hun gerief in veiligheid stellen en ze wilden met z’n allen nét in die ene Jeep kruipen (er zaten er al 4 in) toen de berin besloot linksaf te draaien. Een moeder met cups, ook al zijn ze ondertussen flink uit de kluiten gewassen, het blijft riskant.

Al de foto’s zijn getrokken met een Canon 30D, 1/500 F5,6 ISO200 op 400mm met de 100-400 IS lens. Meestal vragen ze me, zeker bij het zien van deze foto hoe dicht ik wel niet stond en dan antwoord ik altijd geheimzinnig: “Zo dicht als de lens het toelaat.”

Voor de volgende reis denk ik eraan de 100-400 in te ruilen voor de sigma 150-500 OS. Heb er alleen nog geen resultaten van gezien, weet dus niet hoe het zit met de resolutie en de kwaliteit van de stabilisatie. Als-ie echter zo goed is als de Bigma 50-500, dan weet ik zeker dat-ie de volgende reisgenoot wordt.

Ciao

JayJay.

But I’m a bad boy though…

Just fooling around with the camera, Marijke and some chalk…

Camera: 30D met 24-105 IS op 28mm, F6,3 en 1/80 Iso400. SB800 via witte plu op 1/8e vermogen.

Bewerking enkel via de schuiverkes van RAW-omzetting en lichte vignettering.

Ciao!

Party all the time!

In-camera lichtmeting, manuele instelling, dragging the shutter, TTL en tweaken.

Dit is in ‘t héél kort samengevat wat ik via diverse fora vernomen heb om party-pics te maken zonder dat het onderwerp platgeflitst wordt tegen een inktzwarte achtergrond. En dat lukt idd min of meer:

 

Maw; je meet eerst zonder de flits het aanwezige sfeerlicht met zulke instelling dat je voldoende ervan hebt. Meestal -vooral gelang de situatie- komt dit neer op t=1/35 tot 1/5 sec. Je zet je camera daartoe in de manuele stand en plaatst het hoofdonderwerp in tegenlicht zodat er nauwelijks licht op valt. De flits zal via het TTL-systeem voor het ’bevriezen’ zorgen tijdens die 1/5 of andere luttele seconden…en klaar is kees. Desgewenst kan je de kracht van de flits bijregelen naargelang je eigen smaak. Bij mij staat die meestal op -1/2 stop om overheersende glimplekken op het gezicht te vermijden.

 

Nu hoor ik je al afkomen “Jamaar, moet ik nu telkens dat licht gaan meten?”

Gelukkig niet nee. Na een paar testshots in het begin van de avond kan je de instelling die uiteindelijk uit de bus komt meestal de hele avond door gebruiken. Op voorwaarde dat je je eraan houdt om je onderwerp in tegenlicht te plaatsen en dat het omgevingslicht niet té fel verandert van intensiteit.

Voorts kan je nog experimenteren met je flash op het eerste dan wel op het tweede gordijn te laten afgaan. Op het 2e geeft het een meer natuurlijke vloeibeweging van het licht dat eventueel op weerkaatsende lichaamsdelen in beweging valt. Ik moet het waarschijnlijk niet écht benadrukken, maar de beste resultaten krijg je met een opzetflitser type SB, Ex en soortgenoten.

Allez hup, jullie weten weeral wat te doen dit weekend: uitgaan én shooten, schitterende combi

 

Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaargh!

Trouwreportages.

Een aaneenschakeling van momenten die je niet mag verkloten. En je kan er donder op zeggen dát er van die shots zijn die je naar de verdoemenis helpt. Je kan natuurlijk vragen om iets opnieuw te doen, maar dan is de spontaniteit compleet weg. Zoals het moment waarop de bruidegom zijn geliefde voor het eerst ziet met haar prachtig kleed. Je wil je positioneren, je checkt de achtergrond -nee, lelijke achtergrond, dan maar andere kant nemen, fuck, onmogelijk om te staan, wat nu…- terug naar de andere kant, bruidegom heeft al aangebeld, shooten en…vloeken:

Zo JayJay, niet alleen een shot met een onmogelijke achtergrond, maar nog eens slecht gekadreerd ook!

“Ga maar een ander bezigheid zoeken.” denk je dan op zo’n momenten. Je kan je enkel herpakken en hopen op zo weinig mogelijk van deze missers. En er waren er nog hoor, die dag, daarover later meer, maar gelukkig -en ‘t zou er nog aan moeten ontbreken met over de 1200 foto’s per man- zit er veel bruikbaar materiaal tussen.

But all ’s not lost!  Enter Photoshop:

Achteraf ben ik de onderste arduin terug gaan trekken en heb deze in PS in plaats van de oorspronkelijke achtergrond geplaatst. De onderste 10% komt van een andere foto in ongeveer dezelfde positie. Totaal 2hr werk, dus ‘lessons learned’:

Ga van tevoren de plaatsen bekijken, het bespaart véél tijd achteraf

Straf spul zo’n Fisherman’s Friend!

Seward Alaska,

Dit loze vissertje keek zeer verrast toen er een 100-400 op hem gericht stond. Écht blij was-ie d’r niet mee, de opgestoken middelvinger heb ik blijkbaar gemist, té druk bezig met op dat LCD-schermpje te loeren

More strobes @ Waterschei

Heb niet veel inspiratie vandaag, dus zullen jullie het moeten stellen met nog wat afgewerkte Waterschei foto’s.

De eerste hier is een voorbeeld van een vaak verguisde opnamehoek: de neusgatinkijk. Persoonlijk vind ik het weigeren van elke vorm van dit perspectief nogal overdreven, mij stoort het in de meeste van de gevallen niet. Ik wou het model een bepaalde hautaine blik geven, iets wat tegen haar natuur is. Lien hier leek me immers de goedheid zelve, en om die blik voor haar wat makkelijker te maken nam ik een lager standpunt in. Op deze manier krijgt het onderwerp vanzelf een bepaalde status:

Voorts nog eentje van Sanne. Dit is de laatste uit de reeks met haar en het zet me tot denken in hoeverre we de outfits in ‘t vervolg niet beter laten afstemmen op de omgeving. Eigenlijk is dit bloesje compleet in strijd met die omgeving / achtergrond. Ok, ze had zelf gekozen, maar een béétje ‘guidance’ van mijn kant had geen kwaad gekunnen

De volgende keer regeren we met harde hand over de kledingbazaar dat ze bijhebben

 

 

Apertura @ Waterschei

Het strobist-gevoel zit diep bij ons in de fotoclub. Tja, je moet wel; onmogelijk om als je er met z’n allen op uittrekt voor een gezellige shoot om dan 10 studio-sets met battery-pack mee te zeulen, laat staan dat we die zouden hebben
Afgelopen zondag konden we de David Hobby in ons kompleet ontbinden; we zijn met Apertura de mijn van Waterschei (nog) onveilig(er) gaan maken. Dit pand staat al geruime tijd leeg en biedt daardoor een mooie Urban-Exploration setting. Omdat het ook voor de modellen zo ongeveer hun eerste shoot betrof, was het tevens een serieus amateur-toneel; 11 fotografen, 8 modellen, en 3 visagistes. Beetje met een slecht gevoel gestart, want er was bakken regen voorspeld en een aantal mooie plaatsen ginder zijn nu niet direct onder een goed geïsoleerd en droog dak

 Edoch, enter the sun!

Geen spat regen gehad die dag. Terwijl het thuisfront berichtte over zondvloeden allerhande, leek het alsof Waterschei zich ten midden van een microklimaat bevond.

Ok, enough blabla, resultaten dan maar: ik moet bekennen dat het werken met strobes nog geen 2e natuur is geworden; ik mis steevast het moddeling-light van een gewone studio-flash en ik kan ook nog niet goed inschatten wat voor soort licht er nu juist op het model zal vallen met mijn modifiers. Het is soms gewoon enorm frustrerend, want jij zit te prutsen met al die toestanden en dan moet je maar hopen dat het model genoeg inlevingsvermogen heeft om wat te staan kijken op die rare mensen met hun rare zwarte doosjes. 1 Ding echter: “just do it”, je leert er toch wel ‘t een en ‘t ander uit via trial & error. Er zijn wel een paar gulden regels, maar daarover later meer.

Ils hier liet het zich allemaal welgevallen en bleef de hele tijd uiterst professioneel. Wat de foto betreft, hier twijfel ik; persoonlijk vind ik ‘m te druk door het schaduwspel op de grond. Wat ter plaatse heel mooi lijkt, valt op foto soms nog eens tegen. Maar Ils staat er prima op, vandaar dat ik ‘m toch plaats.

Er is nóg meer te lezen hier:

Happily Ever After

Afgelopen 10 dagen was het maar stillekes op deze blog. De beslommeringen waren dan ook van die aard dat de blogtijd in het verdomhoekje verdween; tentoonstelling met de club, een fotoshow over Alaska ineenboksen (hebben jullie nog tegoed), elke dag voor ‘t werk over en weer naar Tihange, shoot voorbereiden voor Apertura etc….

Les Excuses sont faits pour s’en servir.

 Trots kan ik jullie evenwel melden dat fotografie een nog grotere plaats mag/kan/moet innemen in mijn leventje; Bibi hier is namelijk ‘Fotograaf in bijberoep’ geworden. Het verbaasde me eigenlijk hoe snel dit allemaal gaat tegenwoordig, in een dik uur is alles rond. Hoe een en ander in zijn werk gaat kan je uitgebreid lezen op de Blog van collega-Aperturist Christian Bailleul die ook de stap heeft gezet en dit hier op onnavolgbare wijze uiteenzet. Leuke blog trouwens!

De reden hiervoor is dat ik me wil toeleggen op trouwfotografie, of meer algemeen ‘evenementen’. Niet iedereen houdt van dit type fotografie (wel de foto’s niet het evenement), maar voor mij is dit een dagje héérlijke stress waar het op aankomt de techniek in de vingers te hebben, je toestel door en door te kennen waardoor je je enkel maar met compositie en licht moet bezighouden. Klinkt pompeus en ik ben nog lang niet zover (nog héél lang niet). Een voordeel is dat je de ganse dag omgeven bent door blije mensen. Een keer die mis of stadhuis achter de rug valt voor de meeste koppels een last van de schouders en kunnen de feestelijkheden beginnen.

Het is wel niet altijd rozegeur en maneschijn hoor. Net zoals bij modelfotografie moet het ‘klikken’ tussen beide partijen; je hebt koppels die ineenkrimpen als ze nog maar voelen dat er een lens hun richting uitdraait, anderen daarentegen genieten met volle teugen van hun ’special moment’ en laten gewillig het beste uit zich halen door de man met de Megapixels ;-)   Je hebt als fotograaf dus best ook wat ‘Communication skills’ in je fototas zitten om ze uit de zone van bevriezen naar een geslaagde Freeze Frame te lokken!

Het laatste koppel dat ik samen met mijn schitterende collega Mieke Stymans heb geshoot zijn Natacha & Tom. Haar ken je nog wel van de ‘Good hair day’-posting hieronder. Toffe mensen om mee te werken, geen kapsones, no stress, pure fun. 

© Jef Janssens

Dus als jullie nog mensen kennen die gaan trouwen en een fotograaf zoeken, laat maar iets weten!

 Het geld mag gaan rollen